Ορφέας. Όλα Είναι ένας Κώδικας που θα μας Αφήσει Έκπληκτους..!! (άρθρο-βίντεο)

 

Ορφέας. Όλα Είναι ένας Κώδικας που θα μας Αφήσει Έκπληκτους. Τίποτα Δεν Γράφτηκε Τυχαία και Πρόχειρα

Ο Ορφεύς, τα Ορφικά Μυστήρια αλλά και οι Ορφικοί Ύμνοι, αποτελούν μέγιστες Γνώσεις για να κατανοήσουμε το Σύμπαν αλλά και να σκεφτούμε με ποια μέσα κατάφεραν να αναλύσουν τόσο πολύ το Διάστημα οι πρόγονοί μας. Διότι οι Ορφικοί είναι ύμνοι με υπόβαθρο δεκάδων χιλιάδων χρόνων. Ούτε τυχαία γράφτηκαν ούτε πρόχειρα. Είναι έρευνες και Γνώσεις που δεν συμβαδίζουν με τα όσα μας μαθαίνουν ως «Ιστορία» σήμερα.

Το οπτικοακουστικό (που ακολουθεί στο τέλος) αναφέρει απειροελάχιστα για τις γνώσεις των Ορφικών. Κάθε ύμνος και κάθε χειρόγραφό τους σηκώνει τεράστια ανάλυση γιατί κρύβουν κωδικοποιημένα μηνύματα και αποτελεί το ερέθισμα στον καθένα να εξετάσει από πολλές οπτικές γωνίες τους Ορφικούς και θα μείνει έκπληκτος μ’ αυτά που θα ανακαλύψει.

Ειδικά αν τα ταυτίσει με τις σύγχρονες έρευνες…

O Ορφέας

Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Ορφέας γεννήθηκε στην περιοχή της Θράκης και καταγόταν κατά απ’ τους Κίκονες ενώ σύμφωνα με την ιστορία από τους Οδρύσες Θράκες. Ήταν του Οιάγρου βασιλιά της Θράκης και της Μούσας Καλλιόπης. Γεννήθηκε σε μια σπηλιά όρος Ελικών στα Λείβηθρα στην Πίμπλεια της Πιερίας και από νήπιο ακόμα έδειξε την αγάπη του και την κλίση του στην μουσική.

Αδελφός του ήταν ο τραγουδιστής Λίνος που δίδαξε τον Ηρακλή τραγούδι και μουσική (κατά την μυθολογία, ο νεαρός Ηρακλής θύμωσε κάποτε με τον Λίνο και τον σκότωσε άθελά του χτυπώντας τον πολύ στο κεφάλι με την λύρα του).

Ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας του δίδαξε την μουσική και του χάρισε την λύρα του. Ο Ορφέας έπαιζε τόσο αρμονικά τη λύρα και τραγουδούσε τόσο γλυκά, που λένε ότι και τα αγρίμια ακόμη του δάσους μαζεύονταν γύρω του για να τον ακούσουν. Ακόμα και τα δένδρα και οι βράχοι μετακινούνται για να έρθουν να ακούσουν τη μουσική του.

Το όνομα Ορφέας δεν συναντάται ούτε στον Όμηρο ούτε στον Ησίοδο, αλλά ήταν γνωστό την εποχή του Ιβυκού (περ. 530 π.Χ.). Ο Πίνδαρος (522-442 π.Χ) αναφέρεται σ? αυτόν ως «ο πατέρας των τραγουδιών».

Ο Ορφέας πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία με τον Ιάσονα και τους άλλους μυθικούς ήρωες. Με τη μουσική της λύρας του κοίμησε το δράκο που φύλαγε το χρυσόμαλο δέρας και έτσι μπόρεσε να το κλέψει ο Ιάσονας. Στον δρόμο της επιστροφής, γλίτωσε τους Αργοναύτες από τις Σειρήνες και την παγίδα τους παίζοντας τόσο δυνατά και αρμονικά που ξεπέρασε σε ομορφιά, δύναμη και μαγεία το τραγούδι των Σειρήνων.

Πολύ νέος ταξίδεψε στην Αίγυπτο όπου σπούδασε τη θεολογία και τη φιλοσοφία. Αιγύπτιοι ιερείς, πολλά χρόνια αργότερα, πληροφόρησαν τον Πλάτωνα ότι ο Ορφέας είχε περάσει από τα σχολεία τους όπως ο Λυκούργος και ο Σόλωνας.

Αυτή η μυθική προσωπικότητα έπαιξε σπουδαίο ρόλο στη θρησκευτική ζωή των αρχαίων προγόνων μας γιατί όπως μας λέει ο Απολλόδωρος, ο αρχαίος ιστορικός και μυθογράφος, ο Ορφέας είναι αυτός που καθιέρωσε τα Μυστήρια του Διόνυσου. «Εύρε δε Ορφεύς και τα Διονυσίου Μυστήρια, και τέθαπται περί την Πιερίαν, διασπασθείς υπό των Μαινάδων».

Επίσης παροιμιώδης έμεινε ο έρωτας του για την Ευρυδίκη. Η Ευρυδίκη, η αγαπημένη σύζυγος του Ορφέα, μια μέρα που έτυχε να ξεφύγει από την ερωτική καταδίωξη του βοσκού Αρισταίου, τσιμπήθηκε από ένα φίδι που ήταν κρυμμένο στα χόρτα. Το τσίμπημα ήταν θανατηφόρο.

Ο Ορφέας μη μπορώντας να απαλύνει τον πόνο του αποφάσισε να κατέβει στον Άδη να την αναζητήσει. Ο Πλούτωνας δέχτηκε να του την επιστρέψει με έναν όρο, να μη γυρίσει να την κοιτάξει μέχρι να ανεβούν στην επιφάνεια της γης. Ο Ορφέας δεν κρατήθηκε όμως, και λίγο πριν φτάσουν στη γη του φωτός γυρίζει γρήγορα να δει αν τον ακολουθούσε και τότε αυτή χάθηκε για πάντα από τα μάτια του. Η ιστορία με αυτή τη μορφή ανήκει στην εποχή του Βιργιλίου, ο οποίος πρώτος εισάγει το όνομα του Αρισταίου. Και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, ωστόσο, μιλούν για την επίσκεψη του Ορφέα στον κάτω κόσμο.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα οι καταχθόνιοι θεοί του «παρουσίασαν μία εμφάνιση» της Ευρυδίκης. Ο Οβίδιος λέει πως ο θάνατος της Ευρυδίκης δεν προκλήθηκε από την δραπέτευσή της από τον Αρισταίο αλλά από τον χορό της με τις Ναϊάδες τη μέρα του γάμου της.

Σύμφωνα με μία περίληψη της Ύστερης Αρχαιότητας ενός χαμένου έργου του Αισχύλου, ο Ορφέας στο τέλος της ζωής του περιφρόνησε την λατρεία όλων των θεών εκτός από του ήλιου, τον οποίο αποκαλούσε Απόλλωνα. Ένα πρωινό ανέβηκε το όρος Παγγαίον (όπου ο Διόνυσος είχε ένα μαντείο) για να χαιρετήσει τον θεό κατά την ανατολή, αλλά σκοτώθηκε από Θρακικές Μαινάδες επειδή δεν τιμούσε τον πρώην προστάτη του, τον Διόνυσο. Είναι σημαντικό πως ο θάνατός του είναι ανάλογος με το θάνατο του Διονύσου.

Ο Οβίδιος (Μεταμορφώσεις XI) επίσης αφηγείται πως οι Θρακικές Μαινάδες, ακόλουθοι του Διονύσου, περιφρονημένες από τον Ορφέα, αρχικά του έριξαν ραβδιά και πέτρες ενώ έπαιζε, αλλά η μουσική του ήταν τόσο όμορφη που ακόμα και οι πέτρες και τα κλαδιά αρνιόντουσαν να τον χτυπήσουν. Εξαγριωμένες, οι Μαινάδες τον έσκισαν σε κομμάτια κατά τη φρενίτιδα των Βακχικών τους οργίων.

Ο διαμελισμός του Ορφέα, από τις Μαινάδες και ειδικότερα του ταξίδι του κεφαλιού του διαμέσου των υδάτων στη Λέσβο δημιουργούν μια ιερή γεωγραφία, γιατί βλέπουμε ότι εκεί δημιουργείται ένα ιερό και το κεφάλι συνεχίζει να δίνει χρησμούς για αρκετό καιρό.
Μία άλλη παράδοση μας λέει ότι τον Ορφέα κατακεραύνωσε ο Δίας επειδή αποκάλυπτε τα ιερά μυστικά στους ανθρώπους.

Η συνολική θεώρηση των Ορφικών αποδεικνύει πως ο Ορφέας ήταν όντως υπαρκτό πρόσωπο και όχι απλά το αποκύημα της φαντασίας ορισμένων.

Ο Ορφέας είναι ιδρυτής μιας θρησκείας που στη συνέχεια ίδρυσε τα Ορφικά Μυστήρια. Συνδέεται άμεσα με τον Απόλλωνα και αυτό δείχνει τον Ηλιακό χαρακτήρα του Θεού. Βλέπουμε τον Ορφέα να συμβολίζει τον Ήλιο, ο οποίος όταν είναι στον ουρανό γίνεται ζωοδότης για όλα τα όντα. Η σύζυγός του Ευρυδίκη, που το όνομά της ήταν ένα από τα ονόματα που δίνουν στην Αυγή, επιβεβαιώνει την Ηλιακή προέλευση του Μύθου.

Η κάθοδος στον Άδη συμβολίζει την νυχτερινή πορεία του Ήλιου που σ’ αυτό το μύθο φαίνεται σαν την αναζήτηση της αγαπημένης του Ευρυδίκης (Αυγή) που όταν βγαίνει ο Ήλιος αυτή χάνεται. Το ότι ο Ορφέας μπορούσε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει στον Άδη, χωρίς τρομερές μάχες και εμπόδια, μας δηλώνει ότι ήταν μυημένος σε μεγάλα μυστήρια και ότι μπορούσε να κυριαρχεί στον θάνατο. Η δύναμη που είχε το παίξιμο της λύρας του μας δηλώνει την αρμονία που μπορεί να εκδηλωθεί με τη μουσική και πώς αυτή μπορεί να επηρεάζει όλα τα Όντα.

Ο Ορφέας ήταν μία από τις πιο σημαντικές μορφές της ελληνικής μυθολογίας. Σ’ αυτόν ο μύθος αποδίδει τη μεταρρύθμιση των Ελευσινίων Μυστηρίων, την επιπρόσθεση της λατρείας του Διονύσου στο αρχαίο τελετουργικό. Σε ολόκληρη την ιστορία του εμφανίζεται αμφιταλαντευόμενος ανάμεσα στις υψηλές σφαίρες του Πνεύματος και στις σφαίρες της ύλης, ανάμεσα στον Απόλλωνα και το Διόνυσο. Αντιπροσωπευτική μορφή του ήρωα, σημαίνει ότι έχει κάποια υπεράνθρωπη διάσταση. Τραγουδάει πάνω απ’ όλα τη ζωή και το νόημά της.

Σ’ ένα απόσπασμα που διασώθηκε από τον Πρόκλο (Εις Τίμαιον 38,7) αναφέρεται: «Ου μόνον οι μαθηματικοί λέγουσι περί του μη παν κλίμα προς ανθρώπων οίκησιν σύμμετρον (κατάλληλο) αλλά και ο Ορφεύς ουτωσί διορίζων».

Η Ορφική θεολογία κυριάρχισε για αιώνες στον Ελληνικό χώρο και άσκησε τεράστια επίδραση «Άπασα γαρ παρ? Έλλησι θεολογία της Ορφικής εστί μυσταγωγία έκγονος» όπως λέει ο Πρόκλος. www.goldenchain.gr

TA ΟΡΦΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Ο Ορφέας στάθηκε το έμψυχο πνεύμα της ιερής Ελλάδας , αυτός που αφύπνισε τη θεία ψυχή. Η επτάχορδη λύρα του αγκαλιάζει το σύμπαν. Κάθε χορδή της αντιστοιχεί σ’ ένα ρυθμό της ανθρώπινης ψυχής ,περιέχει το νόμο μιας επιστήμης και μιας τέχνης. Η θεουργική και διονυσιακή ώθηση, που κατόρθωσε να μεταδώσει στην Ελλάδα ο Ορφέας, μεταφέρθηκε μέσα απ’ αυτήν σε όλη την Ευρώπη. Εμφανίστηκε στη Θράκη ήταν βασιλικής καταγωγής και με τη μελωδική φωνή του ασκούσε παράδοξη έλξη.

Ξαφνικά ο νέος αυτός εξαφανίστηκε. Έλεγαν ότι πέθανε, ότι κατέβηκε στον Άδη. Είχε φύγει για την Αίγυπτο όπου μυήθηκε και ξαναγύρισε μετά από πολλά χρόνια με ένα όνομα μύησης που πήρε από τους δασκάλους του. Τώρα ονομαζόταν Ορφέας ή Άρφα που σημαίνει «Εκείνος που γιατρεύει με το φως».

Οι ιερείς της Ροδόπης υποδέχτηκαν τον μύστη της Αιγύπτου σαν σωτήρα. Σε λίγο η επίδρασή του θα εισχωρήσει σε όλα τα ιερά της Ελλάδας. Αυτός καθιέρωσε τη βασιλεία του Δία στη Θράκη και του Απόλλωνα στους Δελφούς, που έβαλε τις βάσεις του Αμφικτιονικού Συνεδρίου, το οποίο υπήρξε η κοινοτική ενότητα της Ελλάδας. Τέλος με τη δημιουργία των Μυστηρίων διαμόρφωσε τη θρησκευτική ψυχή της πατρίδας του.

Στην κορυφή της της μύησης συγχώνευσε τη θρησκεία του Δία με τη θρησκεία του Διονύσου, σε μια παγκόσμια σκέψη. Οι μύστες ασπάζονταν από τα διδάγματά του το αγνό φως των υπέρτατων αληθειών. Κι αυτό το ίδιο φως έφθανε ως τον λαό κάπως μετριασμένο, όχι όμως και λιγότερο ευεργετικό, κάτω από το πέπλο της ποίησης και των μαγευτικών γιορτών. Κατ’ αυτό τον τρόπο έγινε ο αρχιερέας της Θράκης, μέγας ιερέας του Ολυμπίου Δία, και για τους μύστες αυτός που αποκάλυπτε τον Ουράνιο Διόνυσο.

Ο μύθος της Ευριδίκης έχει μεγάλο ενδιαφέρον , αλλά όχι σαν ιστορία αγάπης. Είναι ένα θεολογικό κομμάτι που οικειοποιήθηκε στην αρχή ο Διόνυσος. Η Σεμέλη, η πρασινισμένη γη, προβάλλει από κάτω, χρόνο με το χρόνο μαζί της έρχεται κι ο Διόνυσος ,ενώ εξαιτίας κάποιου αισθήματος ιπποτισμού οι άντρες είπαν ότι πηγαίνει για τη φέρει. Ο ρόλος του Διόνυσου περνά στον Ορφέα.

Πάντως το πάντρεμα μεταξύ του Διονύσου Ζαγρέα και του Ορφισμού δεν ήταν καθόλου εύκολο. Ο Ορφέας ως ιερέας του Διονύσου σφετερίστηκε την ανάστασή και το θάνατό του απ’ όπου ξεπήδησε η όμορφη ιστορία αγάπης. Εύκολα προστέθηκε ένα στοιχείο-ταμπού, κοινό σε πολλές πρωτόγονες ιστορίες. Χθόνιες τελετές συχνά επικαλούνταν εμπεριέχοντας την ιδέα «να μην στραφεί κάποιος πίσω» (αμεταστραπί).

Στα Ορφικά Μυστήρια υπήρχαν διάφορες τελετουργίες εξαγνισμού, οι διάφορες αποχές όπως η απαγόρευση της κρεοφαγίας. Ο Ορφισμός επηρέασε και τον Πυθαγόρα που έγινε ζηλωτής του τρόπου έκφρασης του Ορφέα. Στα χρόνια δε του Πεισίστρατου ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουν τα γνήσια Ορφικά από τα Πυθαγόρεια. Όσοι μυούνταν στα Ορφικά Μυστήρια τηρούσαν με θρησκευτική ευλάβεια μυστικές διατάξεις , οι οποίες είχαν μεγάλης ομοιότητα με τις Πυθαγορικές αρχές. (Αποτελούνταν από 9 βαθμούς και διαιρούνταν σε 3 κατηγορίες.

Σε αυτά που αφορούσαν τη διαμόρφωση του ανθρώπου κι έδειχναν την προέλευσή του, σε αυτά που δίδασκαν τις δυνάμεις της φύσης, τις ποικιλίες των οργάνων των διαφόρων μορφών και μεγάλα και ιερά στα οποία δεν έπρεπε να αναφέρουν ούτε λέξη για την ύπαρξή τους.

Στην πρώτη ομάδα μυούνταν άντρες και γυναίκες και υποβάλλονταν σε πενταετή σιγή. Στη δεύτερη μυούνταν μόνο εξαγνισμένοι στο σώμα και στο νου και καθαροί από ανομήματα. Στην τρίτη μυούνταν μόνο φωτισμένοι και εμπνευσμένοι νέοι και αγνές κοπέλες με ψυχικό κάλλος).

Οι Ορφικοί Ύμνοι , μύθοι και εξορκισμοί αν και γραμμένοι σε διαφορετικές εποχές από διαφορετικούς συγγραφείς ,(μολονότι το όνομα του Ορφέα αρκετές φορές δεν αναφέρεται πουθενά) εκφράζουν θέματα που εντάσσονται στα πλαίσια του Ορφισμού, μιας ονομασίας που έφτασε να είναι θρησκευτική τάση αν και μερικοί μελετητές τον θεωρούν ως θρησκεία που είχε εισαχθεί από άλλες χώρες, ενώ άλλοι ως αίρεση και άλλοι ως ρεύμα ελληνικής προέλευσης με ξένες επιδράσεις (όπως η αντίληψη της Ορφικής Κοσμογονίας με το Κοσμικό Αυγό και η αθανασία της Ψυχής με την αντίληψη του Ορφικού Τροχού ή του Κύκλου του ακατάπαυστου εξαγνισμού.

Ορφεύς, Ορφικά Μυστήρια και Σύμπαν

mymind.gr

Δαίμων: Η πραγματική ερμηνεία πριν διαστρεβλωθεί

 

Δαίμων: Η πραγματική ερμηνεία πριν διαστρεβλωθεί

ΔΑΙΜΩΝ: ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΤΑ ΗΣΙΟΔΟΝ (ΚΡΑΤΥΛΟΣ)!

«ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Ξέρεις λοιπόν ποιοί είναι οί ΔΑΙΜΟΝΕΣ, κατά τόν ‘Ησίοδον;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λέει λοιπόν γι’ αυτό:

‘Αφ’ Οτου ή μοίρα σκέπασε αυτό το γένος (εννοεί το χρυσόν), τούς καλούμε: οί ΑΓΙΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ τής γης, 398a ΑΓΑΘΟΙ, ΑΡΩΓΟΙ, ΦΥΛΑΚΕΣ τών θνητών.
……………………………….
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Νά, αυτό λοιπόν περισσότερο άπό κάθε άλλο, κατά τή γνώμη μου, έννοεϊ διά τους ΔΑΙΜΟΝΕΣ, δηλαδή, επειδή είναι ΦΡΟΝΙΜΟΙ καί ΣΟΦΟΙ (Δ Α Η Μ Ο Ν Ε Σ), τούς ονόμασε ΔΑΙΜΟΝΕΣ.

Καί στην αρχαία τή δική μας γλώσσα αυτό τό ίδιο Ονομα συναντάται. Καλά λοιπόν λέει κι’ αυτός καί άλλοι πολλοί ποιητές, όσοι λένε Οτι όταν κανείς, όντας αγαθός, πεθάνη, άποκτά μεγάλη μοίρα καί τιμή καί γίνεται ΔΑΙΜΟΝΑΣ, σύμφωνα μ’ αυτό τό όνομα πού σημαίνει φρόνηση.

Μέ αύτη τήν έννοια λοιπόν παραδέχομαι κι έγώ δτι κάθε άνθρωπος πού είναι αγαθός, είναι ΔΑΙΜΟΝΙΟΣ καί οσο ζή καί δταν πεθάνη, καί σωστά του δόθηκε τό ονομα ΔΑΙΜΟΝΑΣ.»

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

«ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Οϊσθα ούν τίνας φησιν Ησίοδος είναι τους ΔΑΙΜΟΝΑΣ ;
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λέγει τοίνυν περί αύτοϋ:
Αύτάρ έπεί δή τούτο γένος κατά μοίρ’ έκάλυψεν,398a
οί μέν ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΑΓΝΟΙ ύποχθόνιοι καλέονται,
ΕΣΘΛΟΙ, ΑΛΕΞΙΚΑΚΟΙ, ΦΥΛΑΚΕΣ θνητών ανθρώπων
…………………….
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Τοϋτο τοίνυν παντός μάλλον λέγει, ώς έμοϊ δοκει,
τους δαίμονας’ οτι φρόνιμοι καί δ α ή μ ο ν ε ς ήσαν, «ΔΑΙΜΟ
ΝΑΣ» αύτούς ώνόμασεν καί εν γε τη αρχαία τη ημετέρα φωνή
αυτό συμβαίνει τό Ονομα. Λέγει ούν καλώς και ούτος καί
άλλοι ποιηταί πολλοί όσοι λέγουσιν ώς, έπειδάν τις αγαθός
ών τελευτήση, μεγάλην μοίραν καί τιμήν έχει καί γίγνεται
δαίμων κατά τήν τής φρονήσεως έπωνυμίαν. Ταύτη ούν
τίθεμαι καί έγώ [τον ΔΑΗΜΟΝΑ]πάντ’ άνδρα ός αν αγαθός ή,
δαιμόνιον είναι καί ζώντα καί τελευτήσαντα, καί ορθώς
«ΔΑΙΜΟΝΑ» καλεϊσθαι.»
(ΚΡΑΤΥΛΟΣ [397e-398d] -ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ «δαίμονες»)

Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ παρ᾽ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ παρὰ θεῶν, τῶν μὲν τὰς δεήσεις καὶ θυσίας, τῶν δὲ τὰς ἐπιτάξεις τε καὶ ἀμοιβὰς τῶν θυσιῶν, ἐν μέσῳ δὲ ὂν ἀμφοτέρων συμπληροῖ, ὥστε τὸ πᾶν αὐτὸ αὑτῷ συνδεδέσθαι. διὰ τούτου καὶ ἡ μαντικὴ πᾶσα χωρεῖ καὶ ἡ τῶν ἱερέων τέχνη τῶν τε περὶ τὰς θυσίας καὶ τελετὰς [203a] καὶ τὰς ἐπῳδὰς καὶ τὴν μαντείαν πᾶσαν καὶ γοητείαν. θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ οὐ μείγνυται, ἀλλὰ διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν ἡ ὁμιλία καὶ ἡ διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους, καὶ ἐγρηγορόσι καὶ καθεύδουσι· καὶ ὁ μὲν περὶ τὰ τοιαῦτα σοφὸς δαιμόνιος ἀνήρ, ὁ δὲ ἄλλο τι σοφὸς ὢν ἢ περὶ τέχνας ἢ χειρουργίας τινὰς βάναυσος. οὗτοι δὴ οἱ ΔΑΙΜΟΝΕΣ πολλοὶ καὶ παντοδαποί εἰσιν, εἷς δὲ τούτων ἐστὶ καὶ ὁ ἜΡΩΣ.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΖΕΥΓΑΡΑ
Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Ιερός Γάμος Διος Ήρας. Η Δημιουργία των Ψυχών

 

Ιερός Γάμος Διος Ήρας. Η Δημιουργία των Ψυχών

Είναι ελάχιστοι εκείνοι που γνωρίζουν τα σημαίνοντα στην ελληνική μυθολογία, γιατί είτε δεν τα διδάχτηκαν ποτέ είτε γιατί δε φιλοσόφησαν, προκειμένου να μάθουν την ΑΛΗΘΕΙΑ για τον κόσμο, τον άνθρωπο και τη θεότητα.

Όσοι αγνοούν τις αλήθειες που κρύβει η ελληνική μυθολογία ας γνωρίζουν ότι μέσω της φιλοσοφίας και της έρευνας αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια τους μια εκπληκτικά και ορθολογικά δομημένη αφήγηση για τα όντα και τον κόσμο (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΣΜΟΘΕΑΣΗ). Η ελληνική μυθολογία είναι κατά τέτοιο τρόπο διαρθρωμένη, ώστε να την κατανοούν μόνο όσοι αρχίζουν να σκέφτονται, να φιλοσοφούν και να βλέπουν πίσω από το πέπλο των μύθων….

Κατ’αρχήν πρέπει να θυμηθούμε (άνω εικόνα) ότι στην νοερή τάξη, που είναι επταδική, υπάρχει η πατρική τριάδα Κρόνος-Ρέα-Ζεύς, η φρουρητική τριάδα των Κουρητών και η έβδομη άρρητη μονάδα, η οποία έχει σχέση με τις αποτομές που αναφέρονται στην Μυθολογία μας.

Ας εστιαστούμε στην Ρέα, η οποία είναι το ενδιάμεσο μέλος της πατρικής τριάδας, στην οποία βρίσκεται η πηγή των ψυχών, στην οποία ο Πλάτων στον Τίμαιο αναφέρεται ως Κρατήρας και την οποία οι θεολόγοι έχουν ονομάσει Ήρα. (Ας διαβάσουμε στο τέλος περί ΥΠΕΡΑΙΣΘΗΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – ΝΟΕΡΗ ΤΑΞΗ – ΠΑΤΡΙΚΗ ΤΡΙΑΔΑ – ΡΕΑ)

Η Ηρα είναι η νόμιμη σύζυγος του Διός, ενώ η Δήμητρα και η Κόρη θεωρούνται παράνομες.

Οπως μας αναφέρει ο Πρόκλος : «Τούτη λοιπόν η θεά παράγει αφ’ εαυτής μαζί με τον δημιουργό και πατέρα, όλα τα γένη των ψυχών, τα υπερκόσμια και τα εγκόσμια, τα ουράνια και τα υποσελήνια, τα θεικά και τα αγγελικά και τα δαιμονικά και τα μεριστά«

Ο δε Ομηρος μας αναφέρει ότι «Στου μεγάλου Δία την αγκαλιά κοιμάσαι«(Ιλιάδα Ξ 213), υπονοώντας ότι περιέχεται σε αυτόν και ότι «κανένας άλλος θεός δεν γνωρίζει τον νου μου πριν από την Ηρα¨(Ιλιάδα Α 547), υπονοώντας ότι στην νόηση του Δία πρώτη μετέχει η Ηρα.

«Χάρη λοιπόν στην άφραστη τούτη επαφή των θεών, ο κόσμος μετέχει στις νοερές ψυχές, και έλαβαν υπόσταση οι νόες που εποχούνται των ψυχών και μαζί με αυτές πληρούν την συνολική δημιουργία«

Ο αέρας είναι σύμβολο της ψυχής (όπως η φωτιά είναι εικόνα του νού, το νερό της κοσμοτρόφου φύσης και η γη εικόνα του σώματος) για αυτό και η Ηρα καλείται αερόμορφη, μιας και είναι η πηγή των ψυχών. Ο δε Σωκράτης στον Κρατύλο αναφέρει ότι αν επαναλάβουμε πολλές φορές το όνομα της θεάς, προκύπτει η λέξη «αήρ».

Η Ηρα πραγματοποιεί την κίνηση και την εξέλιξη των ορατών ειδών, για αυτό άλλοτε αποστέλλει μανία ( όπως στην περίπτωση της Ιούς ) και άλλοτε επιτάσσει άθλους ( όπως στην περίπτωση του Ηρακλή ). Είναι αιτία της ψυχικής ζωής και δημιουργεί μαζί με τον δημιουργό τον σύμπαντα κόσμο και γεννά την ψυχική ουσία.

Οι θεολόγοι ονόμασαν Γάμο και τοκετούς θεών τις ομονοητικές επικοινωνίες των γεννήσεων μέσα στους θεούς, κατά τους οποίους γίνεται η ανάμειξη των δημιουργικών αγωγών με ζωογονικούς. Αποκαλούν δηλαδή με μυστικό τρόπο την σύμφυτη σύζευξη και επικοινωνία των θεϊκών αιτίων, γάμο.

Ανάλογα με τα ζεύγη των θεών που αναμιγνύονται έχουμε διαφορετικό αποτέλεσμα κατά την ανάμειξη, όπως για παράδειγμα μεταξύ θεών της ίδιας βαθμίδας ( Ηρα-Ζευς,Ουρανός-Γή, Κρόνος-Ρέα), κατώτερου (Δία) προς ανώτερο (Δήμητρα) και ανώτερου (Δία) προς κατώτερο (Κόρη).

Δεν έχει νόημα γάμος σε όσα είναι ενωμένα στον μέγιστο βαθμό (παραδείγματος χάριν μεταξύ Φάνητος και Νύχτας ), για αυτό και ο Θεολόγος αποκαλεί την Γη «πρώτη νύφη» και την ένωση της με τον Ουρανό «πρώτο γάμο«.

Μας αποκαλύπτει δε ο Πρόκλος : «Και φαίνεται ότι για τους λόγους αυτούς ο γάμος ταιριάζει στον εδώ ουρανό και στην εδώ γη, στον βαθμό που απεικονίζουν εκείνον τον Ουρανό και εκείνη την γη. Αυτό ασφαλώς γνώριζαν και οι θεσμοί των Αθηναίων και όριζαν να εορτάζουν τους γάμους του Ουρανού και της Γης και, έχοντας αυτούς τους θεούς υπόψη τους, κατά τις Ελευσίνιες τελετές κοίταζαν ψηλά στον ουρανό και φώναζαν «ΥΕ» (βρέχε) και χαμηλά στην γη και φώναζαν «ΚΥΕ» (γέννα), επειδή γνώριζαν ότι τα πάντα έχουν τη γέννηση τους από αυτούς σαν πατέρα και μητέρα«

Ετσι λοιπόν ανάλογα με το ποιο είναι το ζεύγος στον γάμο, προκύπτει και διαφορετικό αποτέλεσμα.

Τι όμως προκύπτει βασικά από τον Ιερό Γάμο Διός και Ηρας, και γιατί ετιμάτο ιδιαιτέρως ;

Κατ’αρχήν ας θυμηθούμε ότι υπάρχουν δύο αρχές οι οποίες διατρέχουν όλο το σύμπαν, το πέρας και το άπειρο. Το πέρας είναι αίτιο της ύπαρξης των θεών, το δε πέρας είναι η γονιμοποιός δύναμη. Στις άρρενες θεότητες επικρατεί το πέρας, στις δε θήλειες το άπειρο.

«Γιατί και από τους ίδιους τους θεούς, άλλοι ανήκουν στην συστοιχία του πέρατος και άλλοι στην συστοιχία του απείρου.»

Σε οντικό επίπεδο δε, επειδή το Ον αποτελείται και αυτό από τις δύο αρχές, ανάλογα με το ποια αρχή επικρατεί προκύπτει και διαφορετικού τύπου ουσία.

Ετσι : «Η ουσία αποτελείται από πέρας και άπειρο, όταν το πέρας επικρατεί στο άπειρο δημιουργεί την αμέριστη ουσία, όταν επικρατεί το άπειρο στο πέρας δημιουργεί την μεριστή ουσία, ενώ όταν τα δύο αυτά ισορροπούν δημιουργούν την μεσαία……«

«Αυτή την θεότητα ο Ορφέας αποκαλεί «ισότιμη» με τον δημιουργό και την συνδέει μαζί του, και αφού την συνδέσει, την κάνει μια μητέρα όλων όσων πατέρας είναι ο Δίας» μας τονίζει ο Πρόκλος.

«Διότι κάθε ψυχή πρόσφατα γεννημένη από την αυλή του Δία κατεβαίνει στον κόσμο της Γέννησης, εξ ου και Πατέρας Ανθρώπων και Θεών ο Δίας«

Τι λοιπόν συνάγουμε από τα παραπάνω ;

– Η Ηρα, ούσα θήλεια θεότητα ανήκει στην συστοιχία του απείρου.

– Ο Ζευς, οντας άρρην, ανήκει στην συστοιχία του πέρατος.

– Η Ηρα είναι ισότιμη με τον Δία, άρα όπου δρά μαζί του, τα κοινά τους δημιουργήματα θα έχουν εξισορρόπηση πέρατος και απείρου.

– Η ουσία η οποία έχει εξισορροπημένα το πέρας και το άπειρο είναι η μεσαία ουσία.

– Η μεσαία ουσία είναι αυτή που βρίσκεται μεταξύ της αμερίστου και της μεριστής.

– Η ουσία που βρίσκεται μεταξύ της αμερίστου και της μεριστής είναι η ψυχή, όπως μας λέει στο 35α του Τιμαίου ο Πλάτων.

Αρα ο ιερός γάμος Διός και Ηρας δημιουργεί την ψυχική ουσία, δηλαδή εορτάζοντες τον Ιερό Γάμο του Διός και της Ηρας τιμούμε τους θείους γονείς μας οι οποίοι δημιούργησαν τις ψυχές μας.

( βλέπε σχετικά Πρόκλος-Σχόλια στον Τίμαιο Β 441.3, Γ 137.24, Ε 176.15, 191.15, 248-249,Στοιχεία Θεολογίας 150-159, Σχόλια στον Κρατύλο 94.8, 169-170, Πλατωνική Θεολογία Γ 40.4, Ε 9.4, Σχόλια στον Παρμενίδη 775.2, 779.20 )

ΥΠΕΡΑΙΣΘΗΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ – ΝΟΕΡΗ ΤΑΞΗ – ΠΑΤΡΙΚΗ ΤΡΙΑΔΑ – ΡΕΑ

Η Ρέα αν και θήλεια θεότητα αποτελεί μέλος της πατρικής τριάδας.
Συζέυγνυται με τον Κρόνο και δίδει τον Δία. Γεννά το μυστικό πλήθος και παρέχει την ανέπαφη πρόοδο.

Οταν συζεύγνυται με τον Δία, λέγεται Δήμητρα (βλέπε Ορφικό Απόσπασμα 145 ) και τότε γεννιέται η Περσεφόνη(Κόρη)
( βλέπε σχετικά Πρόκλος-Πλατωνική Θεολογία Ε 39.24, Σχόλια στον Κρατύλο 169 )

Γενικά, όπως μας λέει ο Πρόκλος :
Οι Θεολόγοι αποκαλούν με μυστικό τρόπο την σύμφυτη σύζευξη των θεϊκών αιτίων Γάμο, μέσα στην ίδια βαθμίδα (Ηρα-Δίας, Ουρανού-Γης, Κρόνου-Ρέας), μεταξύ των υποδεεστέρων με τα ανώτερα ( Δίας-Δήμητρα), ανωτέρων προς τα υποδεέστερα(Δίας-Κόρη).
Πρόκλος-Σχόλια στον Παρμενίδη 775.21, Σχόλια στον Κρατύλο 169

όπως επίσης ότι :

οι Γάμοι είναι η ανάμειξη των δημιουργικών αγωγών με τους ζωογονικούς απ΄όπου προκύπτει όλο το γένος των Θεών.
Πρόκλος-Πλατωνική Θεολογία Ε 9.5, Σχόλια στην Πολιτεία 1.133.19-135.17

Στους Χαλδαίους η Ρέα είναι η Εκάτη.

Η Ρέα έχει επίσης μια τριπλή μονάδα πηγών.

Εχει την πηγή των ψυχών, που ονομάζεται Κρατήρας, και είναι η Ηρα και αποτελεί το δεξί λαγόνι της Εκάτης, την πηγή των αρετών που είναι η Εστία και αποτελεί το δεξί λαγόνι της Εκάτης και την πηγή της φύσης ( Ειμαρμένη ) που είναι η πλάτη της Εκάτης.
( βλέπε σχετικά Πρόκλος-Πλατωνική Θεολογία Ε 117.23 , Σχόλια στον Κρατύλο 167.30, Χαλδαϊκά Λόγια 51,52,54 )

Πρέπει να προσέξουμε ότι σαν πηγές ονομάζουμε, όπως το λέει και η λέξη, την αιτία από όπου θα εκδηλωθούν σε κατώτερο επίπεδο αυτά τα οποία αναφέρονται.

empedotimos και ellinikoskoinotismos

Την αποκωδικοποίηση στην ερωτική σχέση Άρη και Αφροδίτης, εξηγεί καθηγητής

 

Την αποκωδικοποίηση στην ερωτική σχέση Άρη και Αφροδίτης, εξηγεί καθηγητής

Η μυθολογία μας κρύβει πολλά πράγματα: Ο καθηγητής Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου Πατρών, Σταύρος Παπαμαρινόπουλος έχει ξεκινήσει μια πολύχρονη έρευνα προκειμένου να αποκωδικοποιήσει την ελληνική μυθολογία, στηριζόμενος όμως, σε επιστημονικές τεκμηριώσεις και επιχειρήματα.

«Στα Ομηρικά έπη, τα οποία γράφτηκαν τον 8ο αιώνα, ο θεός Άρης παρουσιάζεται σε μια ερωτική σχέση με την Αφροδίτη προκαλώντας τον ερχομό των θεών Δία, Ερμή και Ποσειδώνα, οι οποίοι πετυχαίνουν το παράνομο ζευγάρι ακινητοποιημένο στη νυφική παστάδα, ύστερα από τέχνασμα του συζύγου της Αφροδίτης, Ήφαιστου».

Αυτά μας τα λέει ο Όμηρος λέει ο καθηγητής Σταύρος Παπαμαρινόπουλος.

«Εμείς όμως με τη βοήθεια της τεχνολογίας διαπιστώσαμε ότι επρόκειτο για μια σπάνια σύνοδο 5 πλανητών, με συχνότητα επανάληψης 5000 ετών, όπου ο θεός Ποσειδώνας είναι ο Κρόνος, και η οποία συνέβη στις 25 Φεβρουαρίου του 1953 π.Χ. στις 7 το πρωί.»

Επίσης ο Όμηρος παρουσιάζει τον ερυθρό πλανήτη ως θεό του πολέμου, ο οποίος προκαλεί καταστροφές στην Γη. Παράλληλα ο Ησίοδος τον 7ο αιώνα π.Χ. αναφέρει τους δορυφόρους του Άρη, το Δείμο και το Φόβο.

Σε ερώτηση μας, πώς ο Όμηρος και ο Ησίοδος γνώριζαν αυτά τα αστρονομικά γεγονότα, αφού εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τηλεσκόπια, ο καθηγητής μας απαντά πως η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι ο Άρης, ήρθε πολύ κοντά στη Γη με αποτέλεσμα οι δύο του δορυφόροι να ήταν ορατοί δια γυμνού οφθαλμού, ο οποίος προκάλεσε και πολλές καταστροφές στην Γη.

Ο Άρης και η Αφροδίτη, και οι θεοί που βλέπουν το παράνομο ζευγάρι

Panagiotis Darivas

Τεχνητή Γονιμοποίηση Στην Αρχαία Ελλάδα

 

Τεχνητή Γονιμοποίηση Στην Αρχαία Ελλάδα

Μεγάλο μέρος της σύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας όσο κι αν φανεί παράδοξο ή απίθανο, ήταν γνωστό και στα αρχαία χρόνια. Οι επιστημονικές γνώσεις και επεμβάσεις περίπου δυόμισι με τρεις χιλιάδες χρόνια, πριν από σήμερα,βρίσκονταν περίπου στο σημερινό επίπεδο!


Από τα τότε χρόνια είναι γνωστό το ειδικό κάθισμα για την διεξαγωγή του τοκετού, που ονόμαζαν «μαιευτικό δίφρο», αλλά και ο «εμβρυουλκός» που χρησιμοποιήθηκε ως τις προηγούμενες δεκαετίες της σύγχρονης εποχής μας και υποβοηθούσε σε περιπτώσεις δυστοκίας. Η καισαρική τομή, ήταν από τότε γνωστή και εφαρμοζόταν όπως διαφαίνεται από αραβικά χειρόγραφα. Γνώριζαν και την τεχνητή γονιμοποίηση.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗ

Σε ότι αφορά την κύηση και τον τοκετό πρώτος, με την επιστημονική έννοια, ασχολήθηκε ο Ιπποκράτης. Αργότερα ο Σωρανός από την Έφεσο της Ιωνίας (98-138 μ.Χ.), ο πατέρας της Μαιευτικής, όπως αποκαλείται, έγραψε τέσσερα βιβλία, όπου στο τέταρτο ασχολείται με την δυστοκία και την εμβρυουλκία. Ο Αναξαγόρας (500-424 π.Χ.) από τις Κλαζομενές, ο Ηρόφιλος (331-250 π.Χ.) ο Χαλκηδόνιος μαθητής του Ιπποκράτη μαζί με τον Ερασίστρατο τον Κείο ίδρυσαν την περίφημη Ιατρική Σχολή της Αλεξάνδρειας, που αργότερα ονομάστηκε Ηροφίλειος. Η Σχολή αυτή προσέφερε πάρα πολλά στον τομέα της μαιευτικής. Πολλές γυναίκες, επίσης, κράτησαν τα ηνία της μαιευτικής, όπως η Αγνοδίκη, η Θηβαία, η Σάλπη από την Λέσβο και άλλες

ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ;

Στόχος της εργασίας αυτής είναι να σηκώσουμε το πέπλο ενός μύθου, αυτού της γέννησης του Εριχθόνιου, και μέσα από αυτόν να αποκαλύψουμε την πιθανή πραγματικότητα της τεχνητής γονιμοποίησης, σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία ή τις ενδείξεις που μας δίνει η προσεχτική μελέτη του εν λόγω μύθου.

Από όλους τους μύθους, λιγότερο, ίσως, γνωστός είναι εκείνος για τον Εριχθόνιο που έδιωξε μετά δώδεκα χρόνια βασιλείας τον Αμφικτύωνα. Η πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή για την γέννηση του Εριχθόνιου είναι η εξής:

Η Αθηνά είχε επισκεφθεί τον Ήφαιστο για μία παραγγελία όπλων. Εκείνος όμως απατημένος από την γυναίκα τουΑφροδίτη, έριξε τα μάτια του στην όμορφη Αθηνά. Προσπάθησε να συνευρεθεί μαζί της σεξουαλικώς.

Εκείνη, φρόνιμος και παρθένος καθώς ήταν τον απέφυγε. Εκείνος χωρίς ντροπή και χωρίς να κοκκινίζει, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τις ορμές του, και χωρίς τελικά η Αθηνά να τον αγγίξει, εκείνος κατάφερε να εκσπερματώσει. Και μάλιστα το σπέρμα του έπεσε επάνω στο πόδι της Αθηνάς.

Η θεά αηδιασμένη σκούπισε το σπέρμα από το γυμνασμένο μηρό της, το πέταξε κάτω και έφυγε. Έτσι γεννήθηκε ο Εριχθόνιος. Παρά όμως την παράδοξη διαδικασία που γεννήθηκε, η Αθηνά τον ανέθρεψε κρυφά από τους άλλους θεούς γιατί ήθελε να τον κάνει αθάνατο. Έτσι, όταν ο Εριχθόνιος μεγάλωσε έστησε ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς, έγινε βασιλιάς της Αθήνας, καθιέρωσε τα Παναθήναια και παντρεύτηκε την νύμφη Πραξιθέα με την οποία και έκανε τον Πανδίωνα.

Μάλιστα, το ίδιο το κείμενο όπως μας το δίνει ο Απολλόδωρος μας λεει ότι αφού ο Ήφαιστος «απεσπέρμησεν εις το σκέλος της θεάς. Εκείνη δε μυσαχθείσα ερίω απομάξασα τον γόνον εις γην έρριψε. Φευγούσης δε αυτής και της γονής εις γην πεσούσης Εριχθόνιος γίνεται. Τούτον Αθηνά κρυφά των άλλων θεών έτρεφεν, αθάνατον θέλουσα ποιήσαι και καταθείσα αυτόν εις κίστην Πανδρόσω τη Κεκροπος παρακάθετο, απειπούσα την κίστην ανοίγειν».

Η ακριβής μετάφραση όπως την αποδίδουν οι περισσότεροι μεταφραστές είναι η εξής: «αυτός όμως (ο Ήφαιστος) έχυσε το σπέρμα του εις το σκέλος της θεάς. Εκείνη δε με αηδία σκούπισε το σπέρμα με μαλλί και το πέταξε στην γη. Καθώς δε ετράπη σε φυγή αυτή, άμα έπεσε το σπέρμα στη γη, γεννήθηκε ο Εριχθόνιος. Αυτόν η Αθηνά τον ανέτρεφε κρυφά από τους άλλους θεούς, γιατί ήθελε να τον κάμει αθάνατον. Και αφού τον έβαλε σε μία θήκη τον άφησε παρακαταθήκη στην Πάνδροσο του Κέκροπα, με την ρητή απαγόρευση του να μην ανοίξει το κουτί.»

Η ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Παραθέτω ερμηνευμένες λέξεις του κειμένου αλλά και συγγενείς ή παράγωγα αυτών προκειμένου να γίνει καλύτερα κατανοητή η ερμηνεία και αποκρυπτογράφηση του μύθου.
Απομάξασα = του απομάσσω που σημαίνει σπογγίζω, αποσπογγίζω, καθαρίζω, / αλλά και αποτυπώνω, σχηματίζω το αποτύπωμα ενός αντικειμένου. – Λαμβάνω το εκμαγείον τινός, αντιγράφω από άλλο.
Απόμαγμα = η ακαθαρσία, το μέσον προς καθαρισμό, αλλά και το αποτύπωμα σφραγίδας.
Μάσσω = άπτομαι, εγγίζω, χειρίζομαι, ψηλαφώ / αλλά και εργάζομαι (κατεργάζομαι, δουλεύω) τι δια των χειρών.
Μάγμα = πηκτή αλοιφή.
Γόνος = το γεννώμενον ή παραγόμενον τέκνον, απόγονος. /το γεννάν, ή γέννησις.
Ερίω = δοτική του έριον = μαλλί προερχόμενο από πρόβατα, φημισμένα και πανάκριβα τα Μεγαρικά, Αττικά και της Μιλήτου τα έρια.
Έρος = ποιητικός τύπος αντί έρως = έρως, αγάπη, πόθος, επιθυμία.
Μυσαχθείσα = μετοχή του μυσάττομαι = αποστρέφομαι, αισθάνομαι αηδία
Μύδος = υγρασία
Μύσος = παν το προκαλούν αηδία, αποστροφή, αλλά ετυμολογικά προέρχεται μάλλον από το μύδ-σος = υγρασία
Μύω = είμαι κλειστός, κλεισμένος, / διατηρώ τους οφθαλμούς μου κλειστούς. Παράγωγά του είναι μυώ, μύστης, μυστικός,
Άγω = μεταφέρω (για έμψυχα) /ανατρέφω, διαπαιδαγωγώ /αναλαμβάνω, επιχειρώ.
Καταθείσα = μετοχή του κατατίθημι = εναποθέτω, τοποθετώ.
Κίστη = κιβώτιο
Δρόσος = η δροσιά
Πανδρόσω = οι Αγλαυρίδες κόρες του Κέκροπα: Αγλαυρος, Ερση & Πάνδροσος.
Άγλαυρος = αγλαός = εξαίρετος, περίφημος
Έρση = δρόσος άφθονος, (άρδω = ποτίζω /δροσίζω // αλλά και περιθάλπω, περιποιούμαι)
Πάνδροσος = δροσιά

Για την αποκρυπτογράφηση του παραπάνω κειμένου πρέπει ν ασχοληθούμε ιδιαίτερα με τις λέξεις κλειδιά «μυσαχθείσα, απομάξασα, καταθείσα, κίστην, Πανδρόσω». Πριν προχωρήσουμε θα συμπτύξουμε το κείμενο στην ουσία του, ως εξής:

Ο Ηφαιστος «απεσπέρμησεν εις το σκέλος της θεάς. Εκείνη δε μυσαχθείσα ερίω απομάξασα τον γόνον … και καταθείσα αυτόν εις κίστην Πανδρόσω τη Κεκροπος παρακάθετο, απειπούσα την κίστην ανοίγειν.» Ο λόγος της σύμπτυξης είναι διότι το κομμάτι που αφαιρέθηκε κατ αρχήν προσπαθεί να δικαιολογήσει το όνομα Εριχθόνιος: όπου καθώς έπεσε το σπέρμα στη γη (χθών, χθόνιος) γεννήθηκε ο Εριχθόνιος. Κι ύστερα μιλάει για την προσπάθεια της Αθηνάς να το κρύψει από τους άλλους θεούς. Ακριβώς επειδή πρόκειται για παρεμβάσεις, προσωρινά τις αφαιρώ για να ασχοληθούμε με αυτές στην συνέχεια.

Με βάση το παραπάνω λεξικό συμπεραίνουμε τα εξής: το μυσαχθείσα, εκτός από μετοχή του μυσάτομαι = αποστρέφομαι, είναι σύνθετη λέξη αποτελούμενη από το μυσ- και το -αχθείσα. Το αχθείσα είναι μετοχή παθητικού αορίστου του άγω. Το πρώτο συνθετικό μυσ- (και γνωρίζοντας πόσο άρεσαν στους προγόνους μας τα λογοπαίγνια) ίσως να περιλαμβάνει κάποιες, μερικές ή και όλες από τις εξής έννοιες: υγρασία, μυώ, μυστικά /κρυφά.

Δηλαδή σύμφωνα με την νέα απόδοση που επιχειρούμε έχουμε: η Αθηνά ανέλαβε το υγρό /σπέρμα μυστικά προς αποτύπωση /αντιγραφή δηλ. προς αναπαραγωγή και το εναπόθεσε σε κιβώτιο /θήκη δροσιάς. Με άλλα λόγια πιο σημερινά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Αθηνά, ανέλαβε να τοποθετήσει το σπέρμα σε μέρος με θερμοκρασία ψύξης (Πανδρόσω
– άφθονη δρόσος = Ερσην) . Για ποιό λόγο; Ήθελε να αποτυπώσει (απομάξασα), να δημιουργήσει γόνο, απόγονο.

Αλλά πως να δημιουργήσει γόνο, πως να κάνει αναπαραγωγή, τι να γονιμοποιηθεί μόνο με το σπέρμα του Ήφαιστου αν και η ίδια δεν συνέβαλε με σπέρμα δηλαδή με ωάρια που κάποιο από αυτά θα συλλάβει το σπέρμα του Ήφαιστου;

Αλλά ο Ήφαιστος «απεσπέρμησεν εις το σκέλος της θεάς».

Εις το σκέλος. Ούτε καν στο πλευρό, απ” όπου πλάστηκε η Εύα. Όμως ο μηρός του ανθρώπου είναι φαλλικό σύμβολο και κατ επέκταση της δημιουργίας. Αλλά ο φαλλός που είναι η Γενεσιουργός Δύναμη είναι και αρρενωπό όργανο και λογικά ή όπως γνωρίζουμε είναι αταίριαστο με την γυναικεία φύση της Αθηνάς.

Η όλη υπόθεση είναι αλληγορική φυσικά. Δεν είναι παρά ένας παραλληλισμός. Θέλει να πει ότι όπως το σπέρμα «εκσπερματίζεται» δηλαδή εξέρχεται του σώματος προκειμένου να τεκνοποιήσει, ενώ τα ωάρια παραμένουν για να συλλάβουν, έτσι κάπως, αλλά με τεχνητά μέσα ειδικοί έφεραν εκτός σώματος ωάρια ώστε να γονιμοποιηθούν από το σπέρμα. Εξάλλου πέρα από την συμβολική ερμηνεία υπάρχει και ιατρική τεκμηρίωση, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον αντρικό μηρό.

Κάτι που δεν ξέφυγε από τις γνώσεις του Απολλόδωρου, όπως θα δούμε. Ψηλά στο σκέλος, στην αρχή του μηρού, υπάρχει ο σπερματικός τόνος που περιέχει τον σπερματικό πόρο, ο οποίος είναι μέρος της σπερματικής οδού που ακολουθούν τα σπερματοζωάρια για να φτάσουν ως την ουρήθρα. Βέβαια, αυτά όλα αφορούν το σπέρμα και τον μηρό άρρενος. Ήδη αναφέραμε πως όλα είναι συμβολικά. Και θέλουν να δείξουν ότι όπως στον άντρα όπου το σπέρμα εξέρχεται του σώματος, το ίδιο συνέβη στα ωάρια αλλά με τεχνητό τρόπο φυσικά.

Πολύ σημαντικό είναι να αναφέρουμε παρενθετικά, χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω αναλύσεις που θα μας βγάλουν από το θέμα μας, ότι ουσιαστικά το πόδι (μηρός) είναι το σημάδι των παρθενογεννημένων από γήινη μήτρα και ουράνιο σπέρμα, όπως έγινε με την γέννηση του Διονύσου από τον μηρό του Δία.

ΤΕΧΝΗΤΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ

Έτσι, η Αθηνά σύμφωνα και με το κείμενο αφού ο Ήφαιστος «απεσπέρμησεν εις το σκέλος της θεάς» δηλαδή σύμφωνα με τα όσα είπαμε αφού το σπέρμα γονιμοποίησε κάποιο ωάριο, η Αθηνά «μυσαχθείσα ερίω απομάξασα τον γόνον» ανέλαβε το προϊόν της γονιμοποιήσεως, τον γόνο, τον απόγονο με ζεστασιά και αγάπη «και καταθείσα αυτόν εις κίστην Πανδρόσω» και εναπόθεσε το γονιμοποιημένο ωάριο, τον γόνο, σε ειδική αναπαραγωγική θήκη /θύλακα με την κατάλληλη θερμοκρασία προς την από κει και πέρα ανάπτυξη του γόνου.

Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με τεχνητή γονιμοποίηση;

Και μόνο η απουσία μήτρας δηλώνει απόγονο που γεννήθηκε όχι με φυσικό τρόπο. Και βέβαια ούτε μυθικό ή φανταστικό. Ας εξετάσουμε τις αντιστοιχίες του κειμένου με την σύγχρονη πραγματικότητα, αφήνοντας απ έξω τους πιθανούς γυναικολογικούς λόγους που οδήγησαν στην τεχνητή γονιμοποίηση. Σύμφωνα με τον μύθο το σπέρμα του Ήφαιστου έπεσε στον μηρό της Αθηνάς δηλαδή συνάντησε ωάρια τα οποία έλαβαν ειδικοί ιατροί με κάποιο διακολπικό ιατρικό εργαλείο της τεχνολογικά αναπτυγμένης αρχαιότητας.

Μετά, μας λεει, ότι ο γόνος έπεσε στην γη που δεν είναι άλλο παρά ο χώρος στον οποίο φυτά, λουλούδια κλπ καλλιεργούνται. Δηλαδή τον τοποθέτησαν προς επώαση σε ανάλογα με τα σημερινά τρίβλια. Μετά, για κάποιο λόγο δεν προέβησαν αμέσως στην ενδομήτρια τοποθέτησή του γόνου, παρά έβαλαν αυτόν στην πάνδροσο κίστη, ή όπως θα λέγαμε σήμερα σε καλαμάκια κατάψυξης και μετά στον καταψύκτη με πολύ χαμηλή θερμοκρασία.

Με την παρέλευση σωστού χρόνου γίνεται η διαδικασία της απόψυξης και η εμβρυομεταφορά πραγματοποιείται στο ενδομήτριο ή όπως μας λεει πιο κάτω ο Απολλόδωρος «Εν δε τω τεμένει τραφείς Εριχθόνιος υπ αυτής Αθηνάς». Τέμενος = ιερός χώρος, αλλά και καλλιεργήσιμη γη. Και μάλιστα «… τεμένει … υπ αυτής Αθηνάς» δηλαδή η καλλιεργήσιμη γη ήταν της Αθηνάς. Συνεπώς ο γόνος τοποθετήθηκε στο τέμενος /μήτρα για να τραφεί, να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει κανονικά.
Όλα ταιριάζουν…

ΕΡΙ-ΧΘΟΝΙΟΣ

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο κείμενο που προσωρινά αφαιρέσαμε για να το αναλύσουμε. Όταν η Αθηνά απομάξασα τον γόνον «εις γην έρριψε. Φευγούσης δε αυτής και της γονής εις γην πεσούσης Εριχθόνιος γίνεται. Τούτον Αθηνά κρυφά των άλλων θεών έτρεφεν, αθάνατον θέλουσα ποιήσαι». Το απόσπασμα τούτο είναι που βοηθά και συντελεί στην κρυπτογράφηση της τεχνητής γονιμοποίησης και δημιουργεί τον μύθο. Κατ” αρχάς θέλει να δηλώσει το όνομα του γόνου, το οποίο είναι σύνθετη λέξη έρι- και -χθόνιος. Χθόνιος = ο εν τοις κόλποις της γης. Δηλαδή αυτός που γεννήθηκε στην γη. Αλλά που τοποθετήθηκε (καταθείσα) δηλαδή τεχνητά, όπως έχουμε ήδη πει.

Και μάλιστα ο Εριχθόνιος είχε την αγάπη (έρος = ποιητικός τύπος του έρως που μάλλον είναι συγχωνευμένος στο έριο = μαλλί/ ζεστασιά, μεταφορικά: στοργή) της Αθηνάς, την ζεστασιά, την φροντίδα και την στοργή της. Εδώ, είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως ένα νεογέννητο που έχει πρόωρα γεννηθεί και έχει τοποθετηθεί στην θερμοκοιτίδα θα πάρει βάρος και θα αναπτυχθεί πολύ γρηγορότερα εάν είναι ξαπλωμένο σε προβιά, δηλαδή σε μαλλί προβάτου = έριο, παρά στο σεντόνι ή σε οποιοδήποτε άλλο ύφασμα. Σε ότι αφορά το πρώτο συνθετικό, το μόριο έρι, οι μυθογράφοι έφτιαχναν λογοπαίγνια που άλλοτε είχε την σημασία της «έριδας» και άλλοτε την σημασία της «υπερβολής».

«Φαίνεται όμως, ότι το έριον έχει τινά μυστική έννοιαν της φύσεως», για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Αθ. Σταγειρίτη. Και να συμπληρώσω ότι το έριον παίζει ένα ρόλο-κλειδί στην όλη μυθολογία. Για ποιό λόγο με έριο έδεσε ο Δίας τον Κρόνο; Γιατί έστεψαν την Ειρεσιώνη με λευκό έριο; Γιατί η Αθηνά απέμαξε τον γόνο με έριο; Ο Διόνυσος Ζαγρέας παίζει με 7 παιχνίδια. Το ένα από αυτά είναι το έριο. Γιατί όλοι αυτοί δεν χρησιμοποίησαν κάποιο άλλο μέσο; Ποια άλλη έννοια υπάρχει στο έριο;
Να σημειώσουμε ότι «Εραν» έλεγαν οι αρχαίοι την γη. Ισως το έριο να ήταν σύμβολο ευφορίας.

Με όλα αυτά ξεφεύγουμε από το θέμα, απλά θέλω να τονίσω την σημαντικότητα του έριου και πως η αναφορά του δεν είναι καθόλου τυχαία στο κείμενο. Ο συμβολισμός του, ο ρόλος του δεν μπορεί, δυστυχώς, να εντοπιστεί με ακρίβεια από τον γράφοντα. Ωστόσο το έριον, η τομαροπροβιά, το δέρμα, η λεοντή κλπ είναι από τα πιο αινιγματικά αντικείμενα της αρχαιότητας, όπως οι ιδιότητες του χρυσόμαλλου δέρατος κλπ.

Τελειώνοντας με τα του «ερίου» να θυμηθούμε πως για τους αρχαίους το κριάρι ήταν ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα γονιμότητας, όπως η Δήμητρα = Γη Μήτηρ, (όπου το σπέρμα «εις γην έρριψε») είναι προστάτιδα των σπερμάτων «σπερμείή» σύμφωνα με τους Ορφικούς Ύμνους. Και σπέρμα δεν είναι μόνο ο σπόρος για τα φυτά αλλά και ο ανθρώπινος, το σπέρμα. Το κείμενο τούτο λοιπόν δικαιολογεί το όνομα Εριχθόνιος και αναφέρει την επιθυμία της Αθηνάς να κάνει τον γιο της αθάνατο. Στα κρυφά όμως.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Υποτίθεται ότι η Αθηνά αηδιάζει με το σπέρμα του Ηφαίστου που πέφτει επάνω της και το πετάει στο χώμα. Αλλά παίρνει το νεογέννητο κρυφά από τους άλλους θεούς. Το κρατάει στην αγκαλιά της να το θηλάσει με το θεϊκό της γάλα διότι ήθελε να τον κάνει αθάνατο, αν και δεν τα κατάφερε, διότι ο μύθος μας λεει πως μετά τον θάνατο του Εριχθόνιου βασίλεψε ο γιος του Πανδίονας. Στα κρυφά. Γιατί άραγε; Μήπως από θεά και θεό ένα παιδί δεν γεννιέται και πάλι θεός; Αλλά πρώτα θα πρέπει να αναρωτηθούμε κάτι άλλο.

Ο μύθος περιγράφει μία τεχνολογία άγνωστη, μάλλον, στην εποχή του Απολλόδωρου. Γίνεται όμως φανερό πως το αντικείμενο της τεχνολογίας σίγουρα δεν ήταν άγνωστο στον ίδιο, όπως και σε κάποιους μυημένους. Άλλωστε και γι αυτό φρόντισε να διατηρήσει την ουσία μέσα στον μύθο. Η θεά Αθηνά βάζει το μωρό (εννοεί τον γόνο, η έννοια του μωρού εισάγεται για παραστατικότητα) σε ένα κουτί /καταψύκτη και το παρέδωσε στις Αγλαυρίδες, με ρητή απαγόρευση να μην ανοίξουν το κουτί.

Γιατί να μην το ανοίξουν; Και γιατί το παρέδωσε σ αυτές; Έπειτα, όταν αυτές άνοιξαν το κουτί θανατώθηκαν, όπως μας λεει παρακάτω ο Απολλόδωρος. Τις σκότωσε το φίδι (το φίδι είναι σύμβολο του φύλακα) που ήταν κουλουριασμένο γύρω από το βρέφος, ή αυτοκτόνησαν από την Ακρόπολη. Εκτός αν ο θάνατός τους δεν συνέβη ποτέ και απλά υπονοεί την μυστικότητα του γεγονότος που πρέπει να μία απαραβίαστη. Το μυστικό της τεχνολογίας.

Ας μην μας παραξενεύει ο όρος «Τεχνητή γονιμοποίηση» για την εποχή εκείνη. Η τεχνολογία τότε ήταν ισάξια της δικής μας, αν όχι πολύ ανώτερη. Και φυσικά μιλάμε για την δεύτερη και πέρα χιλιετηρίδα π.Χ. Από τότε πολλά μεσολάβησαν και η εικόνα αυτής της τεχνολογίας έφτασε σε μας σαν μύθος. Ιδιαίτερα αν συλλογιστούμε τα λόγια του Charles Mugler πως για τους αρχαίους Έλληνες αποτελούσε ύβρις να επιδίδονται σε πειραματισμούς και απέφευγαν την τεχνητή παραγωγή ενός φαινομένου της φύσης διότι μπορούσε να αλλοιώσει τον φυσικό ρου του κοσμικού γίγνεσθαι.

Ίσως. Ίσως οι αρχαίοι μας πρόγονοι να είχαν κάποιες άσχημες εμπειρίες από τους δικούς τους αρχαίους προγόνους, που πραγματικά αλλοίωσαν τον φυσικό ρου του κοσμικού γίγνεσθαι λόγω μάλλον κακού χειρισμού. Κατά συνέπεια δεν θέλησαν ή λόγω έλλειψης της ανάλογης τεχνολογίας, δεν μπόρεσαν να επαναλάβουν.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όλοι οι μύθοι κρύβουν μία πραγματικότητα που έχει χαθεί, ξεχαστεί, ή ακόμα και παραμορφωθεί, αλλοιωθεί ή και σκόπιμα συγκαλυφθεί. Μια πραγματικότητα που, τουλάχιστον σε ότι αφορά την τεχνολογία, για να δούμε πόσο προηγμένη υπήρξε, θα πρέπει να την συγκρίνουμε απαραίτητα με την σημερινή. Ο μύθος του Εριχθόνιου και της Αθηνάς σε παραβολή με την σύγχρονη ιατρική πραγματικότητα είναι ένα μικρό δείγμα που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν είναι μύθος. Όλη η επιστήμη και η τεχνολογία του 2-3.000 π.Χ. και πίσω, η οποία είναι σύγχρονη αν όχι και ανώτερη της σημερινής, έχει φτάσει ως τις μέρες μας εκφρασμένη στους μύθους. Οι λόγοι που δεν έφτασαν όλες αυτές οι γνώσεις ως εμάς μπορεί να είναι πολλοί. Φυσικές καταστροφές, πόλεμοι, απόρρητες μυστικές γνώσεις και τελευταία η επιβολή της χριστιανικής θρησκείας.

Σε ότι αφορά τον τελευταίο παράγοντα, αρκεί να αναφέρουμε πως εκείνα τα χρόνια γίνονταν πολλές προσπάθειες με διάφορους τρόπους και φάρμακα για την ελαχιστοποίηση, αν όχι την ανυπαρξία, πόνων της επιτόκου. Δυστυχώς όμως, η Εκκλησία απαγόρεψε κάθε τέτοια απόπειρα καθώς, σύμφωνα με την Γένεση, η γυναίκα έπρεπε να φέρνει τα παιδιά της στον κόσμο με πόνους. Στα χρόνια του Βυζαντίου η επιστήμη της μαιευτικής διώκεται.

Βιβλιογραφία
Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, απόδοση Πύρρου Πετρίδου, Ζαχαρόπουλος, 1959
Τζαρτζάνου Α.Α., Γραμματική της αρχαίας ελληνικής Γλώσσης, Αδελφοί Κυριακίδη ΑΕ, 1995
R.M.H. McMinn & R.Τ.Ηutchings, Εγχρωμος άτλαντας του ανθρώπου, Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλιάς, 1995
5ο Πανελλήνιο συνέδριο Μαιευτικής & Γυναικολογίας, Εκδόσεις Advancing Publicing Μ. Πιτσιλίδης – Ν. Βατικιώτης ΟΕ, 1991
Ιωαννίδη, Κ. Παντελή, Η άγνωστη προϊστορία των Ελλήνων, εκδόσεις Διον, 1996
Σταγειρίτη Αθανάσιου, Ωγυγία ή αρχαιολογία, τόμος Δ, Ελεύθερη Σκέψις, 1994
Αξιώτη Θεόδωρου, Η αποκρυπτογράφηση του Δισκου της Φαιστου -Γενεση, Σμυρνιωτακης
Αρχαία Ελληνική Επιστήμη (συλλογικό), Αρχέτυπο, 2003
Δρανδάκη Παύλου, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, στο λήμμα «έριον»
Παπυρος – Λαρούς – Μπριτάνικα, τόμος 55, 15η έκδοση, 89-97
Κούπερ Τζ., Λεξικό Συμβόλων, εκδόσεις Πύρινος Κόσμος
Σταματάκου Ιωάννη, Λεξικό αρχαίας Ελληνικής γλώσσης, Βιβλιοπρομηθευτική, 1990
Περιοδικό Ανεξήγητο
Περιοδικό Άβατον
Περιοδικό Αέροπος

Γιά τον συγγραφέα:

ΜΑΚΡΗΣ ΣΠΥΡΟΣ: Ἐρευνητής, συγγραφέας, ἀρθρογράφος. Τά τελευταία χρόνια ἔχει ἀφιερωθεῖ στή μελέτη τοῦ τρόπου σκέψης τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, ὁ ὁποῖος, ἀκόμα καί σήμερα, ἔχει σημαντικότατες ἐφαρμογές σέ πολλούς τομεῖς τῆς σύγχρονης κοινωνίας μας. Ἄρθρα τοῦ ἔχουν δημοσιευτεῖ στά περιοδικά Ἀέροπος. Strange, Ἄβατον, Ἱστορία Εἰκονογραφημένη, Mystic View, Ἀνεξήγητο, Mystery, Ἰχώρ.